Cześć.
Nazywam się Judy Garland i opowiem pasjonującą historię.
Uświadomicie sobie,
co musiał czuć Isaac Newton, gdy jabłko spadło mu na głowę,
i umożliwiło odkrycie nowego świata nauki.
Natomiast dzisiaj odkryjemy
nowy świat dźwięków i rozrywki.
Nie wiem, jak to się dzieje, i nie chcę wiedzieć.
Podobnie jest z miłością. Trzeba ją przeżyć.
Więc zapnijcie pasy i w drogę.
Zacznę od tego, że nie wiem, jak działa ta machina.
Próbuję tylko wyrazić swoje myśli.
Nie wiem, czy kogoś interesują, ale mnie na pewno.
Wiecie, ile osób o mnie mówiło,
pisało,
naśladowało mnie?
Przestańcie się wygłupiać,
zatrzymajcie się na chwilę,
ponieważ ja, Judy Garland, będę przemawiać.
Radzę przycupnąć i obejrzeć widowisko.
Siedzę sama w pokoju. Rany Julek.
W drugim kącie, na półce
leżą taśmy z moimi nagraniami dla CBS.
Ze studia telewizyjnego w Hollywood,
The Judy Garland Show.
Zależy od nich moje życie, a brakuje mi warsztatu.
To nie moja broszka. Ja tylko chciałam śpiewać.
Nie umiem czytać nut.
Taki już mój los. Idę do przodu,
choć nie wiem, co jest grane.
Opowiadam, śpiewam,
uśmiecham się i nagrywam.
PAŹDZIERNIK 1963 R.
Słucham.
GŁOS SIDA LUFTA TRZECIEGO MĘŻA JUDY
-Stromberg? -Kto mówi?
-Sid Luft. -Cześć, Sid.
GŁOS HUNTA STROMBERGA JR. DYREKTORA PROGRAMOWEGO CBS
Coś ci powiem, Sid.
Wczorajszy wieczór był bardzo nieprzyjemny.
-Słyszałem. -Nie tylko dla mnie.
-Ja nie potrzebuję chały. -Wiem.
Od nikogo, w tym od Judy Garland.
-Wiem. -Którą właściwie uwielbiam.
Jasne.
Zdaję sobie sprawę, że w takim stanie
człowiek traci świadomość.
-Nie jest sobą. -Jeśli ktoś choruje na trąd,
trzymasz się od niego z daleka.
Niektórzy podsuwają jej za dużo świństwa.
W pewnym momencie masz to w dupie.
Jasne.
Sid, to nie jest problem CBS.
Jeśli Judy nie pojawi się przynajmniej na jednym nagraniu,
program zostanie anulowany i wszyscy na tym ucierpimy.
Judy Garland to nie Shirley Temple.
Żebyś wiedział.
Od 13 lat mój interes kręci się wokół Judy Garland.
Oczywiście.
Pogubiła się gdzieś po drodze.
Być może częściowo przeze mnie.
Może zamąciłem jej w głowie.
Oboje jesteście ekspresyjni, ale to wasza sprawa.
-Rozumiem. -Na razie.
13 LAT WCZEŚNIEJ
Każdy, kto poznał Judy...
GŁOS SIDA LUFTA
...od razu się w niej zakochiwał.
Była zniewalająca
i pełna radości.
Była najbardziej nietuzinkową istotą, jaką kiedykolwiek poznałem.
Nie ma drugiej takiej osoby jak Judy.
Kiedy ją poznałem, była słodka i nieskalana.
Została zwolniona przez MGM i była wyraźnie z tego zadowolona.
Wtedy zaczął się nasz romans.
WSPOMNIENIA SIDA LUFTA
Manhattan, rok 1950. W Nowym Jorku palił skwar.
Fala wrześniowych upałów dokuczała na wschodnim wybrzeżu.
W sobotę zabrałem dziewczynę do Little Club
przy 55. ulicy. Spotkałem Freddiego Finklehoffe'a
sączącego daiquiri z nikim innym jak Judy Garland.
Każdy w Hollywood kojarzył Judy Garland.
Prawdę mówiąc, nasze drogi nie raz się skrzyżowały.
Kilka lat temu spotkałem ją
w kręgielni w Beverly Hills.
Judy należała do elity.
Nie zauroczyła mnie od razu, choć niewidzialna nić porozumienia
skracała się przy każdym spojrzeniu
niezależnie od odległości między nami.
Byłem twardzielem z Bronxville w Nowym Jorku.
Zamieniłem karierę bokserską na Hollywood.
Produkowałem filmy klasy B
i spędzałem czas na wyścigach.
Bywałem wybuchowy,
więc przykuwałem uwagę felietonistów z piekła.
Opisywali w brukowcach moje życie towarzyskie,
skupiając się na awanturach, które wywoływałem.
Ożeniłem się z aktorką Lynn Bari,
a Judy wyszła za mąż za reżysera Vincentego Minnelliego.
Mieli córeczkę Lizę.
Vincente i Judy poznali się na planie Spotkamy się w St. Louis.
W ROLI GŁÓWNEJ
REŻYSERIA
SPOTKAMY SIĘ W ST. LOUIS 1944 R.
W nowojorskim Little Club
tamtej gorącej wrześniowej nocy
Fred niechętnie zaproponował, żebym się przysiadł.
Judy wyglądała zupełnie inaczej niż wtedy
w kręgielni w Beverly Hills.
Można powiedzieć, że elektryzowała.
Głęboki dekolt czarnej sukni koktajlowej
odsłaniał alabastrową skórę. Usta miała umalowane na czerwono.
Były piękniejsze od ust Hedy Lamarr.
Freddiego zżerała zazdrość. Zabawne.
Cześć, Freddie.
Judy, opowiem ci o tym typie.
To kawał drania.
Ściąga kłopoty na głowę. Potrafię to wyczuć.
Będziesz miała przekichane, kotku.
Judy parsknęła śmiechem.
Freddie, niech siada.
Słyszałaś o nim, prawda?
O Lufcie Jeden-cios?
Coś mi świta.
Kilka dni później jechałem na przyjęcie do Jackiego Gleasona.
Taksówka utknęła w potężnym korku.
Co się dzieje?
Judy Garland siedzi w samochodzie zaparkowanym przy Winter Garden.
Fani ją zatrzymali. Rozdaje autografy.
Staliśmy obok neonów Capitol Theatre
z napisem Summer Stock.
Tamtego lata kina cienko przędły,
ale Summer Stock przyciągał tłumy.
PIOSENKI JUDY GARLAND
SĄ LEPSZE NIŻ KIEDYKOLWIEK!
W 1935 roku Judy podpisała kontrakt z MGM. Miała wtedy 13 lat.
W wieku 17 lat była jedną z najcenniejszych gwiazd MGM.
Nie ma to jak w domu.
Czarnoksiężnik z Oz miał się stać
najbardziej uwielbianym filmem wszech czasów.
Dorotka i piosenka Somewhere Over the Rainbow
zawsze będą kojarzone z Judy Garland.
Ona jest dzieckiem teatru, urodzona w garderobie,
-wychowana w kufrze na ubrania. -Romantycznie.
Była jedną z niewielu gwiazd, której role filmowe
przypominały historie zaczerpnięte z jej życia.
-To Judy! -Istotnie.
Nawiązywały do jej marzeń, pragnień i lęków.
Biedne brzydkie kaczątko. No cóż, matka i tak cię kocha.
Zawsze odgrywała przedstawienie.
W swoich filmach wykorzystywała doświadczenie wodewilowe.
KULISY WIELKIEJ REWII 1941 R.
LASKI NA BROADWAYU 1941 R.
W Dla mnie i mojej dziewczyny marzy o największej scenie.
Mam pewien cel.
Taki jak każdy artysta wodewilowy,
ale ja tam naprawdę wystąpię.
Też kiedyś myślałem, że zagram w Palace.
Uwieczniła swoje życie na taśmie filmowej
i stworzyła musicalowe klasyki.
WESOŁY MUSICAL O MIŁOŚCI
DZIEWCZĘTA HARVEYA 1946 R.
DZIEWCZYNA Z CHICAGO 1949 R.
Piosenki i wizerunek, który zdefiniował jej karierę na lata.
SPOTKAMY SIĘ W ST. LOUIS 1944 R.
PARADA WIELKANOCNA 1948 R.
Gdy taksówka pokonała korek drogowy
i dotarłem do Jackiego Gleasona, ujrzałem w środku Judy.
Pamiętała mnie z tamtego wieczoru.
Tańczyliśmy odseparowani od świata.
Wyjdziemy stąd?
Znam ciekawe miejsce.
Był to klub po godzinach w kamienicy w Midtown,
elegancki i mroczny.
Johnny Mercer grał na fortepianie.
Chodziliśmy razem na golfa do kalifornijskiego klubu.
Judy przysiadła się do niego i zaczęła śpiewać.
Gdy spacerowaliśmy aleją, Judy złapała mnie za rękę.
Nie układa nam się z Vincentem.
To urodzony karierowicz.
Nie potrafi mnie... ochronić.
Nie byłem pewny, co miała na myśli.
Nie powiedziała, że go nie kocha. Badała grunt.
Tamtej nocy opowiedziała mi o pracy w MGM.
Gdy podpisała z nimi kontrakt,
stała się ich własnością.
Wytwórnia kontrolowała jej życie.
Na czele stał człowiek, który zastąpił Judy ojca,
Louis B. Mayer.
Rety, Mickey. Los nam sprzyja.
Powinniśmy być wdzięczni za zdrowie i szczęście.
Żyła pod ciągłą presją
ze strony dyrektorów, choreografów, nauczycieli śpiewu,
pracowników działu reklamy oraz matki.
Nieustannie kontrolowano wagę Judy.
ZWARIOWANA DZIEWCZYNA 1943 R.
Lekarze pracujący dla wytwórni częstowali aktorów amfetaminą.
Nabuzowana, ledwo stojąca na nogach Judy
grała w Zwariowanej Dziewczynie, a reżyser Busby Berkeley
wyciskał z niej siódme poty, żeby zrealizować swoje pomysły.
Musiała tryskać energią w ostatnim ujęciu o godzinie 23
i w pierwszym o dziewiątej rano.
Gdy zakochałem się w Judy,
nie wiedziałem o jej chorobie.
Kojarzyłem tylko, że miała problemy w MGM.
Rok wcześniej była związana umową
i miała wystąpić w broadwayowskim hicie Rekord Annie.
Niestety zaangażowali Buzza Berkeleya.
Psychologicznie rzecz ujmując, Buzz kojarzył się z latami
pełnymi benzedryny i...
wycieńczenia.
Czy jestem już Indianką?
Próbowałam wykonywać polecenia Buzza Berkeleya i Boba Altona,
scenografów, chórzystów.
Wszystko gmatwali. Miałam potworny ból głowy.
Byłam otumaniona.
Pewnego dnia poszłam do garderoby na lunch.
Les Peterson, ten padalec, przyszedł i wręczył mi notkę.
Otworzyłam ją i przeczytałam:
„Po lunchu nie wracaj do pracy.
„Zostałaś odsunięta od filmu”.
Byłam pewna, że zostanę publicznie napiętnowana.
Potwornie mnie skrytykowano.
Wiedziałam, że jeśli zostanę w mieście, to popadnę w obłęd.
Vincente nawet nie kiwnął palcem. Jak zwykle.
Miałam w nosie to, czy wystąpię w kolejnym filmie.
Przede wszystkim musiałam odzyskać zdrowie.
CO SIĘ DZIEJE Z JUDY
Judy powiedziała, że spędziła trzy miesiące
w bostońskim szpitalu na detoksykacji.
Wróciła do Hollywood, by zagrać w Summer Stock.
Wypoczęta i zdrowa omal nie straciła roli,
gdy samowolnie postanowiła nie zrzucać wagi.
Kiedy przestała przychodzić na plan
Królewskiego wesela z udziałem Freda Astaire'a,
wytwórnia ponownie odsunęła ją od filmu
i zawiesiła.
Zrobiłam wtedy scenę.
Źle postępowali, pisząc takie złowieszcze raporty.
Ujawnimy wszystkie szczegóły, jeśli znów stanie przed kamerą.
MGM rozwiązała umowę z Judy 28 września 1950 roku.
Przez 15 lat była własnością wytwórni.
Miała 28 lat.
I wreszcie była wolna.
LUFT OPOWIADA O ROMANSIE Z JUDY
To był nagle rozdmuchany romans, który nie powinien przetrwać.
Kiedy wróciłem do Los Angeles,
czekałem, aż nasze drogi się rozejdą.
Tak się nie stało.
Pewnego wieczoru zaprosiła mnie do Brown Derby,
gdzie omawiała z agentem swoją karierę.
Temat rozmowy: co powinna zrobić Judy Garland?
Doradził jej, żeby poszła w ślady Danny'ego Kaye'a,
robiącego zawrotną karierę w London Palladium.
Judy była pełna obaw. Miała niewielką nadwagę.
U drobnej kobiety kamera uwydatniała dodatkowe kilogramy.
Zresztą Judy nie dostawała żadnych ofert,
a koncertując, nie musiała się martwić o nadwagę.
W Brown Derby uzgodnili,
że w kwietniu Judy wystąpi w London Palladium.
ANGLIA, 1951 R.
JUDY GARLAND PRZY AKOMPANIAMENCIE VARIETY BILLA
Dziewiątego kwietnia 1951 roku Judy zaśpiewała w Palladium.
Ludzie stali w kolejce cztery godziny w deszczu.
LONDYŃSCY FANI WITAJĄ JUDY
Dziękuję bardzo. Cieszę się, że to lubicie.
Ja też, ale... Słucham?
Usłyszycie wszystkie utwory.
Mamy kilka godzin. Nie pozbędziecie się mnie.
To najważniejsza i najszczęśliwsza noc w moim życiu.
Dzięki wam.
Do trasy koncertowej dodano szkockie i irlandzkie miasta.
Judy okazała się osobą,
którą moi znajomi nazwaliby „szczerą kobitką”.
Paliła mentolowe papierosy, ale z umiarem.
Przed wejściem na scenę zawsze piła łyczek wina.
Odpoczywaliśmy w swoim towarzystwie,
z dala od tłumu.
Chciała nakręcić remake Narodzin gwiazdy,
o którym myślała,
odkąd zagrała główną rolę w wersji Lux Radio w 1942 roku.
Lux Radio Theater gości Judy Garland i Waltera Pidgeona
w Narodzinach gwiazdy.
Mogłabym być aktorką, babciu.
Gdybym mogła, pojechałabym do Hollywood.
Uznałem, że nie musi rzucać aktorstwa,
ale powinna dokończyć trasę koncertową.
W Edynburgu Judy poprosiła mnie, żebym został jej managerem.
Masz doświadczenie i możesz pokierować moją karierą.
Nie dam rady.
Miałbym zostać alfonsem Judy Garland? To nie w moim stylu.
Musisz być przy mnie, Sid.
Nie pojadę bez ciebie do Liverpoolu ani Dublinu.
To był ten moment.
Wszystko albo nic. Jeśli to był zwykły romans,
powinienem go zakończyć, odejść i nigdy więcej jej nie zobaczyć.
Jeśli tego nie zrobię, zostanę managerem, kochankiem
i ostatecznie mężem Judy Garland.
Wzruszyła się tamtej nocy w Edynburgu.
Po jej policzkach płynęły łzy.
Powiedzmy, że ogarnął mnie strach, gdy się w tobie zakochiwałam,
ale nie uwolnię się od ciebie. Teraz to wiem.
Nie martw się. Nigdy cię nie zawiodę.
Pomyśleliśmy, że byłoby miło, gdybym zaśpiewała utwory
pochodzące z filmów.
W końcu nasze widowisko wywodzi się z Hollywood.
A co ważniejsze, gdyby nie tworzono filmów,
pewnie nadal byłabym jedną z The Gumm Sisters
w Grand Rapids.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Urodziłam się w małym mieście w Minnesocie.
Poznałam, czym jest spokój,
bo żyłam w przepięknym miasteczku...
ULICA W GRAND RAPIDS
...wręcz cudownym.
RZEKA MISSISIPI W GRAND RAPIDS
Pamiętam ogród, śnieżyce.
RODZICE JUDY
Rodzice prowadzili kinoteatr.
THE OPEN ROAD FILM NA DWÓCH SZPULACH
Matka grała w kącie na pianinie,
bo puszczali nieme filmy.
Ojciec był niezwykle przystojny,
gdy poznali się z mamą.
Miał francusko-irlandzkie korzenie.
Wybuchał donośnym i serdecznym śmiechem.
Miał pogodne i żywe usposobienie.
Byłam niezmiernie szczęśliwym dzieckiem.
To był jedyny normalny, beztroski okres w moim życiu.
Jak na zagubioną osobę pięknie rozpoczęłam swój żywot.
Zanim zaczęłaś grać w filmach, byłaś wodewilistką, prawda?
Pisali o mnie „mała dziewczynka z potężnym głosem”.
Może nie byłam dobra, ale na pewno głośna.
SIEDMIOLETNIA FRANCES „BABY” GUMM ZNANA JAKO JUDY GARLAND
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
W wieku dwóch lat grałam w wodewilach.
Babcia postawiła mnie na scenie.
Zaśpiewałam Jingle Bells i nikt mi nie przerwał.
Nikt mnie o nic nie pytał.
-Jakimi byłyście wodewilistkami? -Okropnymi.
-Kto występował? -Moje siostry, mama i ja.
Nie byłyśmy godne Keitha ani Orpheum.
Grałyśmy w marnych wodewilach.
Pojawiałyśmy się w przerwach między filmami,
po których były kolejne występy.
To był okropny wodewil.
Rodzice postanowili przenieść się do Kalifornii.
Ojciec sprzedał kino, ale musieliśmy ciężko pracować.
Rodzice wrócili do swojego wodewilu Jack and Virginia Lee,
który wystawiali, zanim kupili kino,
a my występowałyśmy jako The Gumm Sisters.
Dwa widowiska pozwalały więcej zarobić.
Wylądowaliśmy w Los Angeles w miejscowości Lancaster.
POSTĘPOWA SPOŁECZNOŚĆ
To nie było miasto,
ale ojciec uznał, że warto otworzyć tam kino.
Do tego czasu wiedliśmy radosne życie,
ale matka nagle to zmieniła.
Zajęła się naszą karierą i postanowiła zrobić z nas gwiazdy.
Zaczęła nas zaciągać w różne miejsca,
gdzie ludzie mogliby nas zobaczyć.
Zabierała mnie z przedszkola i wysyłała do Los Angeles z Jimmie i Sue.
Śpiewałyśmy dosłownie wszędzie.
Na małych przyjęciach, uroczystych lunchach, w klubach.
Mama grała na pianinie, a my śpiewałyśmy za 50 centów.
Występowaliśmy w Oriental Theatre w Chicago.
WODEWILISTA I ŚPIEWAK
Na widowni tłumy. Sześć spektakli dziennie.
Byłaś dzieckiem.
Śpiewałaś z siostrami w The Gumm Sisters.
-Okropna nazwa. -Owszem.
-Uchodziłem za wodzireja. -Byłeś gwiazdą.
Zrezygnowali z wielu występów.
Nie dlatego, że były kiepskie.
Mówię: „Zostawcie dziewczynkę”.
-Pamiętasz? -Tak.
Przedstawiłem cię. Wyszłaś sama.
Mała dziewczynka.
-Zapowiedziałem... -Frances Gumm.
-Zgadza się. -Frances Ethel Gumm.
Nie lubiłem tego imienia.
Nie pasowało do słodkiej istoty.
Twoja matka zaczęła mnie poganiać:
„Proszę ją nazwać, jak pan chce”.
Więc...
Słuchaj, co było dalej.
Jest taka aktorka, Judith Anderson.
Występowała tamtej nocy na Broadwayu.
Wysłałem jej kwiecisty telegram.
„Droga Judith, niech dzisiejszy wieczór okrasi kolejną różą girlandę sukcesów,
„która zdobi twą...”. I tak dalej.
Wyszedłem na scenę:
„Szanowni państwo,
„dziewczynka, która osiągnie sukces w show-biznesie, Judith Garland”.
Wskazałem na ciebie.
-I wyszłaś. -Zgadza się.
NOWY JORK 1951 R.
Minął rok, odkąd poznałem Judy w Nowym Jorku.
Wróciłem na gorący Manhattan.
WSPOMNIENIA SIDA LUFTA
Byłem zdumiony, że media nie czekały na Judy
po sukcesie w Wielkiej Brytanii.
Prasa jest jak policja. Chowa się, gdy jej potrzebujesz.
To zrozumiałe, że była rozczarowana.
Zaczęła martwić się o swoją karierę.
Zamówiła spaghetti, swoje ulubione danie.
Nikt nie pukał do drzwi Judy Garland oprócz obsługi hotelowej.
Na Broadwayu spotkałem znajomą aktorkę
obok Winter Garden Theatre i zaczęliśmy rozmawiać.
W oddali ujrzałem podupadły Palace Theatre.
Uznany bastion wodewilu przypominał ruderę.
DWA WIELKIE SPEKTAKLE DZIENNIE
Nagle pomyślałem: „Sam muszę to zrobić”.
Dyrektorem teatru był kolega kolegi.
Zadzwoniłem do niego.
Jakimś cudem słyszał o sukcesie Judy w Anglii.
Obaj myśleliśmy o tym samym.
Wyremontował słynny teatr tylko dla Judy,
która znów miała sprowadzić wodewil na Broadway.
JUDY GARLAND I GWIAZDY PROGRAMU REWIOWEGO
Pewnego wieczoru Judy powitała mnie słowami...
Kochanie, nie zauważyłeś, że spóźnia mi się okres?
Test ciążowy dał wynik pozytywny.
Łyknąłem bourbona. Zapaliło mnie w gardle.
-Że co? -Jestem w ciąży.
Chcę urodzić twoje dziecko.
Szykujemy spektakl w Palace,
a ty mówisz mi o dziecku?
Już widziałem nagłówki: „Nie są rozwiedzeni”, „Odwołać Palace”,
„Nieślubne dziecko Lufta”.
Rozegrałem to jak prostak.
Nie pojechałem z nią dokonać aborcji.
Nie zatroszczyłem się o nią. Nie wysłałem kwiatów.
JUDY GARLAND I GWIAZDY PROGRAMU REWIOWEGO
WSZYSTKIE MIEJSCA ZAREZERWOWANE
DWA SPEKTAKLE DZIENNIE
To największe wydarzenie od czasów lądowania w Normandii.
16 PAŹDZIERNIKA 1951 R.
Wszyscy przyszli zobaczyć Judy Garland.
Bilety wyprzedane. Panuje napięta atmosfera.
PREMIERA
Mam nadzieję, że zrozumiecie
Mój nieopisany ekstatyzm
Bo wodewil powrócił do Palace
I to ja zdobię plakaty
Co chcecie usłyszeć?
Zaśpiewam Love, ale nie pamiętam słów.
On będzie musiał mi podpowiadać.
Też nie pamięta słów, choć napisał tę piosenkę.
Wyjdzie tragicznie, ale spróbujmy.
Porozmawiajcie sobie, a ja złapię oddech.
Sukienka coraz bardziej mnie ciśnie.
Napytam sobie biedy.
Chciałabym zaśpiewać coś Sidowi Luftowi.
To jego ulubiona piosenka.
Pozwólmy mu się ukłonić.
Dawaj.
Śmiało.
Grajcie!
Na zakończenie wystąpiła w ukochanej roli włóczęgi.
Miała czarne zęby i sadzę na policzkach.
Usiadła na brzegu sceny bez mikrofonu
i zaśpiewała swoją słynną piosenkę.
JUDY GARLAND WRACA NA SCENĘ
JUDY GARLAND ZADZIWIA PUBLICZNOŚĆ W PALACE
BŁYSZCZAŁA GWIAZDA JUDY GARLAND
BROADWAY HUCZY O POWROCIE JUDY GARLAND
JUDY GARLAND PORYWA PALACE
UDANY POWRÓT JUDY GARLAND
Dwudziestego czwartego lutego 1952 roku Judy zakończyła występy w Palace.
Było ich trzy razy więcej, niż planowano.
Zaprezentowała 184 spektakle,
które obejrzało prawie milion osób.
Rozpoczął się kult Garland.
W Philharmonic Auditorium,
które w poniedziałkową noc tętniło życiem,
zadebiutowała Judy Garland,
pokazując wspaniały spektakl znany z Palace Theatre.
Były wspomnienia burzliwych momentów,
których było mnóstwo w karierze artystki.
FANI WODEWILU INTEGRUJĄ SIĘ Z LUDEM, TO MAGIA JUDY
JUDY GARLAND POWRACA I BŁYSZCZY W PHILHARMONIC
PEŁNA WIDOWNIA WITA JUDY ARTYSTKA WRÓCIŁA DO DOMU
JUDY GARLAND OKLASKIWANA W PHILHARMONIC
JUDY GARLAND ODNOSI SUKCES PO POWROCIE DO HOLLYWOOD
WIECZOREM SPEKTAKL JUDY
POWRÓCIŁA TRIUMFALNIE
To był wspaniały powrót do domu.
W Philharmonic zasiedli nie tylko znajomi Judy,
ale też ci, którzy kierowali jej karierą.
Pojawił się Louis B. Mayer,
który ciągle miał baczne oko na Judy.
Odhaczyli się starzy czarnoksiężnicy, ale nie mieli wpływu na scenariusz.
Cudownie jest wrócić do domu...
JUDY WRACA DO DOMU
...i nie czuć rozczarowania, a jeszcze lepiej jest wtedy,
gdy przechodzi to najśmielsze oczekiwania.
Koniec.
To bodaj najważniejszy występ Judy Garland
po wielu latach pełnych problemów osobistych.
Jej powrót do domu
był pamiętnym wydarzeniem w tym tygodniu w Hollywood.
JUDY ŚWIĘTUJE Z NARZECZONYM I MANAGEREM, SIDEM LUFTEM
Ethel Gumm, matka Judy, osamotniona w tłumie
siedziała na widowni.
Pewnego popołudnia odszukała mnie w teatrze.
Od lat nie rozmawiała z Judy,
która krzywiła się, słysząc imię matki.
Za kulisami podszedłem do Judy.
Kochanie, przyszła twoja mama.
Chce się przywitać.
Skarbie, nie przeszkadzaj mi. Mam próbę.
Powtórzyłem Ethel: „Judy jest cholernie zajęta”
i zaoferowałem jej bilety na spektakl.
Pogodziła się z odrzuceniem,
ale wyszła z teatru ze łzami w oczach.
Moja matka była...
prawdziwą szarą eminencją, tudzież wredną.
Stała za kulisami, gdy byłam mała,
i jeśli źle się czułam, mówiła:
„Wyjdź na scenę i śpiewaj, bo przywiążę cię do baldachimu
„i złoję skórę”. Więc wychodziłam i śpiewałam.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Nie znałam ojca,
bo byłam zdominowana przez matkę.
Odkąd przenieśliśmy się z Minnesoty do Kalifornii,
rodzice często się kłócili.
Kiedy wybuchała awantura, byłam pionkiem w rękach matki.
Latem 1935 roku The Gumm Sisters wyjeżdżały znad jeziora Tahoe.
Łowca talentów Al Rosen spostrzegł Judy.
Nie zauważyłby jej, gdyby nie wróciła
po nuty, które zostawiła nad jeziorem.
Zadzwonił po dwóch tygodniach, żeby ściągnąć ją do Metro.
Ethel była na zakupach, więc Frank zawiózł córkę do wytwórni.
Wkrótce zaśpiewała dla samego Louisa B. Mayera.
Podpisali kontrakt bez próbnego przesłuchania.
Siedem tygodni później Frank Gumm zmarł w wyniku zapalenia opon mózgowych.
Nigdy nie doświadczył wielkiego sukcesu córki.
Gdy zapytałem ją, co czuła po śmierci ojca, odrzekła...
Pomyślałam, że teraz już nikt nie stoi po mojej stronie.
Kolejny występ Judy odbył się w Curran Theatre w San Francisco.
Poszliśmy na kolację do naszej ulubionej restauracji.
Judy oświadczyła, że jest w trzecim miesiącu ciąży.
Spojrzałem w jej piwne oczy lśniące w blasku świecy
i poprosiłem ją o rękę.
Ty i ja tworzymy zgrany zespół.
JUDY GARLAND OPOWIADA O MAŁŻEŃSTWIE
ZE SWOIM MANAGEREM, SIDEM LUFTEM.
KULISY MAŁŻEŃSTWA JUDY GARLAND I SIDA LUFTA
JUDY GARLAND POŚLUBIŁA KŁOPOTY
NUMER TRZY DLA JUDY
JUDY GARLAND PANIĄ LUFT HOLLYWOOD JEST PRZECIW
PLOTKI JUŻ KRĄŻĄ I MÓWI SIĘ, ŻE PECH CHODZI TRÓJKAMI
Mogłabym wystąpić w filmie, gdyby zdjęcia były nieco później.
Nie lubię wstawać o piątej rano. Chyba nikt nie lubi.
-Ty się wtedy kładziesz. -Oczywiście.
Która kobieta w moim wieku dobrze wygląda?
-Wyglądasz przepięknie. -Mam to gdzieś.
Przepięknie.
Na wystawnym przyjęciu w Los Angeles spotkaliśmy Jacka Warnera.
Podszedł do Judy.
Warner Brothers zajęła się niezależnymi produkcjami,
a ja miałem prawa do Narodzin gwiazdy.
Niebawem uścisnęliśmy sobie dłonie i sporządziliśmy umowę...
LUFT NAKRĘCI FILM Z JUDY GARLAND
...by wyprodukować Narodziny gwiazdy.
JUDY GARLAND URODZIŁA CÓRKĘ
Nasza córka Lorna urodziła się 21 listopada 1952 roku.
Gdy Judy przyjechała z dzieckiem do domu,
wpadła w depresję poporodową.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Poszłam do łazienki, chwyciłam brzytwę i podcięłam sobie gardło.
Miałam ogromne poczucie winy
i było mi potwornie wstyd.
Właściwie nie chciałam umierać.
Miałam dziecko... miałam dla kogo żyć.
Uległam zbyt dużej presji.
Jak tylko się urodziłam,
matka z zapałem opowiadała ludziom,
że znalazła się w trudnej sytuacji, bo byłam nieplanowanym dzieckiem.
Ona nie chciała mieć więcej dzieci.
Robiła wszystko, żeby się mnie pozbyć.
Pewnie zrzucała się z wysokich schodów,
skakała ze stołów i...
Widocznie byłam upartym dzieckiem
i tak łatwo się nie poddałam.
Matka miała już dwie córki,
więc jedynym sposobem, żeby zaakceptowała tę koszmarną ciążę,
były narodziny syna.
Kiedy okazało się, że jestem dziewczynką,
której zdążyli dać imię Frank po ojcu,
nikt się nie cieszył z tego powodu.
Ethel miała jeszcze inny powód, żeby nie rodzić trzeciego dziecka.
Nigdy nie powiedziała o tym Judy.
Frank przejawiał skłonności homoseksualne.
Kiedy stało się to oczywiste,
w domu wybuchały sprzeczki.
W 1921 roku aborcja byłaby niemałym skandalem,
a cała rodzina Gummów niewątpliwie okryłaby się hańbą.
Więc urodziła się Frances Ethel Gumm.
Została ochrzczona w kościele episkopalnym
i przywieziona do New Grand Theater,
gdzie spokojnie spała w skrzyni za kulisami.
Szóstego stycznia 1953 roku dotarły do nas tragiczne wieści.
Matkę Judy znaleziono martwą
na parkingu przy Douglas Aircraft w Santa Monica.
Dostała zawału serca,
gdy wysiadała z samochodu, żeby dojść do pracy.
Minęło sporo czasu, odkąd Judy widziała się z matką.
Ich relacje pogorszyły się na tyle,
że Ethel nawet nie widziała Lorny po narodzinach.
Gdy przekazałem Judy wiadomość, zalała się łzami.
Nagłówki były bezlitosne.
MATKA JUDY W PRACY
Judy, wielka gwiazda, pozwoliła, żeby matka pracowała w fabryce.
Latami dręczył ją ten sam koszmar.
Słyszała matkę błagającą o pomoc.
Biegła ciemnym korytarzem i krzyczała...
Mamo, gdzie jesteś?
Budziła się z krzykiem, bo nie mogła jej znaleźć.
Spotkałam w życiu różnych ludzi.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Wielu z nich było nudziarzami,
ale wokół mnie jest mnóstwo utalentowanych, uroczych ludzi,
którzy nauczyli mnie, jak ważny jest śmiech.
Trzeba umieć śmiać się z siebie.
Jestem wytrwała niczym polująca modliszka.
Mam w sobie coś z czarnej irlandzkiej wiedźmy.
W marcu 1953 roku kupiliśmy piękny dom w stylu Tudorów
położony przy Mapleton Drive w Bel Air w Los Angeles.
Liza z nami zamieszkała.
Naszymi sąsiadami byli Bogie i Betty Bacall
i Lana Turner oraz jej kolejni mężowie.
Bing Crosby i jego synowie siejący postrach w Mapleton
też mieszkali obok.
Udzielaliśmy się towarzysko.
Zaśpiewaj rajcowny kawałek, Sid.
Dobra, Charlie.
Wieczorami piliśmy drinki, śpiewaliśmy, śmialiśmy się.
Nie chcę się zmieniać!
Plotkarska felietonistka Sheila Graham rozpisywała się o Rat Pack,
wymyślając nazwę na długo przed wypadem Sinatry do Las Vegas.
-Łatwo ich zadowolić. -Owszem.
Tymczasem trwały przygotowania do Narodzin gwiazdy.
Moss Hart zajął się scenariuszem
i często rozmawiał z Judy o jej życiu i doświadczeniach.
Kiedy śpiewam, czuję, że żyję. Jakbym...
NARODZINY GWIAZDY 1954 R.
Nie chcesz tego słuchać.
Scenariusz musiał odzwierciedlać jej naturę, energię, osobiste przeżycia.
A teraz olbrzymie zbliżenie.
Judy chciała, żeby Cukor reżyserował,
z którym dwa razy minęła się na planie.
Odszedł z ekipy Czarnoksiężnika z Oz i Spotkamy się w St. Louis.
Kiedy pojawiła się Gwiazda, nie mógł przegapić takiej okazji.
Judy czuła się bezpiecznie z Cukorem.
Film musi być wielkim dziełem, nie może być tylko dobry.
Mam sporo do udowodnienia. Stawka jest wysoka.
Oto pani Normanowa Maine.
Chciałem, żeby Humphrey Bogart
lub Frank Sinatra zagrał Normana Maine.
Jack Warner się nie zgodził.
Powiedział, że Bogie jest za stary, a Sinatrę wyśmiał.
Stwierdził, że jest skończony.
Wybraliśmy brytyjskiego aktora, Jamesa Masona.
-Panie Maine! -W tym krytycznym momencie
-możesz mówić mi Norman. -Cóż, Normanie,
jak mam śpiewać, kiedy moja twarz wygląda tak okropnie?
Raczej kapitalnie.
Zetrzyj to.
Choć James darzył Judy głęboką sympatią,
z zasady nie uznawał remake'ów,
ale uwielbiał filmy wodewilowe i musicale.
Ellen Terry, wielka aktorka, która dawno nie żyje,
mawiała, że gwiazdy mają to coś.
Coś wyjątkowego.
I ty to masz.
Pewnego dnia o piątej rano obudził mnie zapach spalenizny.
Wbiegłem do głównej sypialni, która płonęła ogniem.
Wyciągnąłem Judy z łóżka i wezwałem straż pożarną.
Judy przysnęła na kanapie. Papieros wypadł jej z ręki.
Doczłapała się do łóżka i straciła świadomość.
JUDY GARLAND POSZŁA W TANGO!
Brała paskudne tabletki. Przyznała, że nie była w stanie
normalnie pracować przed kamerą,
jeśli wcześniej nie zażyła jakiegoś lekarstwa.
Postanowiłem zatrudnić lekarza pracującego dla MGM,
który miał opiekować się Judy do zakończenia zdjęć.
Tak naprawdę zafundowałem jej lżejszą wersję tego,
czym nieludzko faszerowała ją MGM.
NARODZINY GWIAZDY
Po dziesięciu dniach
Warner zezłomował swoje kamery
na korzyść nowej i lepszej technologii, CinemaScope.
Wszystko trzeba było ponownie nakręcić. Kosztowna restrukturyzacja
nie ominęła klasycznej dziś sekwencji The Man That Got Away.
Nagrywano ją trzykrotnie w ciągu kilku miesięcy.
Zmieniano plan, kostiumy, światło.
Cukor chciał zrobić z tego jedno, długie ujęcie.
Wiedział, że Judy wytrzyma.
Kiedyś nakręciła 27 ujęć w ciągu trzech dni,
śpiewając głośniej niż playback, ryczący na cały regulator.
Nie rozmieniała się na drobne i zawsze śpiewała do taktu.
Do grudnia nakręciliśmy 33 ze 123 scen.
Mieliśmy opóźnienia i roztrwoniliśmy milion dolców.
Na planie mówiliśmy jednym głosem,
Judy nie wpadała w złość z byle powodu.
Kiedyś zdarła z siebie kostium
i wyszła ze studia wściekła i wycieńczona.
Ale wiedziała, czego chce,
i wymagała od siebie więcej niż ktokolwiek.
Zdarzały się dni, kiedy chorowała.
Cukor kręcił pozostałe sceny i czekał, aż Judy wróci na plan.
GŁOS JAMESA MASONA ROLA: NORMAN MAINE
Bracia Warnerowie znali historię współpracy Judy z MGM.
Niemniej jednak było sporo psioczenia i narzekania
podczas kręcenia tego filmu.
Człowiek nie powinien psioczyć, jeśli ma trudne dni.
Wszyscy znali Judy.
Wiedzieliśmy, że cieszyła się złą sławą.
Była nietypowa.
Początkowo Cukor nie znał zdolności aktorskich Judy.
Stwierdził, że grała zjawiskowo,
chwilami porywająco i szokująco.
Powiedziałaś im, że przyjdziesz.
To było, zanim...
Wcześniej.
Wiem, ale daj spokój. Ubieraj się.
Nie.
Będziesz tu siedziała bez końca?
Tak! Dzisiaj, jutro i tak długo, jak zechcę!
Nie potrzebuję domowych lekarstw.
Wiem, co kombinujesz i najlepiej będzie,
jeśli zostawisz mnie w spokoju! Ty i cała reszta.
Dziękuję za współczucie!
Nie potrzebuję go od ciebie ani od kogokolwiek innego!
Podczas próbnego montażu wszyscy przytaknęli.
Tytuł filmu brzmiał Narodziny gwiazdy,
ale gdzie podziała się gwiazdorska kreacja Esther?
Czegoś brakowało,
długo oklaskiwanej piosenki.
Wezwaliśmy Rogera Edensa, kierownika muzycznego MGM,
który miał ogromny wpływ na twórczość Judy.
Był zarówno jej mentorem, jak i uczniem. Pomógł przygotować spektakl w Palladium.
Przygrywał jej na pianinie w Metro
podczas przesłuchania u Louisa B. Mayera,
gdy miała 13 lat.
Wypruwał z siebie żyły, żeby zrobić z filmu dzieło.
Zaczynamy. Od początku.
W ciągu tygodnia opracował sekwencję Born in a Trunk.
Nie.
Opowiadała o nieznanej artystce, która wyszła z cienia i została gwiazdą.
W zasadzie była to historia o Judy.
Wróciliśmy do początku.
PIERWSZA PRÓBA BORN IN A TRUNK
Siedzi na scenie i śpiewa do publiczności.
Byliśmy zależni od Warnera.
Sekwencja miała kosztować
dodatkowe kilka tysięcy dolarów.
Ściągnęliśmy Jacka, żeby obejrzał próbę.
Zaśpiewać o tak?
Był zachwycony i dał nam zielone światło.
Najdłużej kręcony film w historii Hollywood
został ukończony o trzeciej nad ranem 28 lipca 1954 roku.
Aktorzy i członkowie ekipy uczcili to ciastem i szampanem.
Ja i Judy mieliśmy inny powód do świętowania.
Właśnie się dowiedzieliśmy, że będziemy mieli drugie dziecko.
Frances Gumm z Oriental Theatre przebyła długą drogę,
żeby stać się Judy Garland, uwielbianą śpiewaczką
i wspaniałą młodą aktorką.
To mój kochany mąż.
-Wiem. -Wszystko załatwił.
Zazdroszczę ci go.
Od lat nie zebrał się taki tłum
na broadwayowskiej Wielkiej Białej Drodze,
w sercu największego miasta kraju,
żeby powitać dzieło Warner Brothers Narodziny gwiazdy.
Zagorzali fani napierają na policyjne barierki,
żeby zobaczyć Judy Garland, olśniewającą gwiazdę.
Judy była w centrum wydarzeń towarzyskich.
Do miasta zawitali książę i księżna Windsoru,
stary znajomy Peter Lawford z żoną Patricią Kennedy
i jej bratem Jackiem Kennedym, młodszym senatorem z Massachusetts,
który chciał osobiście poznać Dorotkę.
To był początek serdecznej przyjaźni.
Film kosztował prawie sześć milionów dolarów,
co było astronomiczną kwotą w 1954 roku.
Musielibyśmy ją podwoić, żeby mówić o rentowności.
Jednocześnie dodało to filmowi splendoru.
Wszyscy uważali, że Judy dostanie Oscara.
Co sądzicie o Judy?
Zdobędzie wszystkie nagrody.
Początkowo film trwał ponad trzy godziny.
Właściciele kin kręcili nosem.
Zaczęli narzekać,
że trzy pokazy dziennie to za mało.
Domagali się krótszej wersji, którą mogliby wyemitować pięć razy.
Wytwórnia wypuściła okrojoną wersję filmu.
Skróciła go z trzech godzin do stu minut.
Ludzie pytali mnie: „Widziałeś, co zrobili z twoim filmem?”.
Odezwali się krytycy.
Bosley Crowther z New York Timesa dał tytuł Postrzyżyny gwiazdy.
Żart rozniósł się po Hollywood.
Dochody spadły o połowę. Z bohaterów staliśmy się niedojdami.
Nie mogliśmy w to uwierzyć.
Dwudziestego dziewiątego marca 1955 r., dzień przed ceremonią wręczenia Oscarów,
Judy urodziła naszego syna Joeya.
To było zaraz po porodzie.
Trzech postawnych mężczyzn
weszło do mojego pokoju na oddziale położniczym.
Powiedzieli: „Dostaniesz Oscara.
„Musimy się zorganizować,
„żebyś mogła podziękować Bobowi Hope'owi”.
Podciągnęli żaluzje, za oknem stała wieża sięgająca trzeciego piętra.
Zbudowali ją.
Dookoła niej biegali ludzie, zawieszali reflektory.
Mieli problem z dźwiękiem, więc przynieśli kabel.
Włożyli go pod mój tyłek
i przeciągnęli przez koszulę nocną.
Zakryli go piórami.
Leżałam sobie na poduszce.
Otworzył kopertę
i wyczytał Grace Kelly. Krzyknęłam: „Co?”.
Rozebrali wieżę.
Ludzie z niej zeskoczyli, wyrwali mi to coś.
Trzy telewizory... Byli tak wkurzeni, że nawet się nie pożegnali.
Wkurzyli się, bo nie wygrałam.
Ale byłam nominowana.
ILE MOŻE ZNIEŚĆ KOBIETA?
Żyliśmy w chaosie po finansowej klapie Gwiazdy.
POWÓD PRZEGRANYCH OSCARÓW
Sprawy się skomplikowały,
ale na szczęście Judy nie miała depresji po narodzinach Joeya.
Cieszyła się dobrym zdrowiem. Chciała wstąpić do AA.
Pojechaliśmy na spotkanie do Pasadeny,
a potem zajrzeliśmy do nowo powstałej grupy Anonimowych Narkomanów,
która spotykała się w San Fernando Valley
w pokoju, gdzie lampy świeciły na niebiesko.
Widzieliśmy sylwetki ludzi. Skrywali twarze.
Panował klimat jak w melinie palaczy opium.
Tam człowiek aż pragnie chodzić wiecznie napruty.
Pojechaliśmy do knajpy na koktajl.
Często oglądam telewizję.
Lubię to robić.
Zawsze mam takie dziwne uczucie, że ci wszyscy ludzie,
którzy śpiewają i się uśmiechają, widzą mnie siedzącą w salonie.
To nieprawda, bo ja nikogo nie widzę.
PRODUCENT
Wrzesień 1955 roku. Pierwszy program telewizyjny Judy, Ford Star Jubilee.
O szóstej rano znalazłem ją nieprzytomną. Przesadziła z prochami.
Zimny prysznic i chińszczyzna postawiła ją na nogi.
Gdy weszła na scenę, oznajmiła...
Nie mogę śpiewać. Oszczędzam głos na wieczór.
Pomyślałem: „Ekstra”.
Gdy puścili program na żywo, myślałem sobie: „Que sera, sera”.
Cokolwiek była w stanie zaśpiewać,
słuchało jej 40 milionów ludzi.
Judy wytrzeźwiała.
Gdy przyszedł czas na Over the Rainbow,
ekipę, bileterów, widzów, wszystkich obecnych w studio,
mnie również urzekła swoim występem.
Połączyliśmy siły z fotografem Richardem Avedonem,
by zrobić kolejny program.
Rzadko widziana w telewizji,
Judy wystąpi dzięki Live Better Electrically.
Lecz sponsor, firma GE, uznała, że Judy pokazywała za dużo ciała,
więc zdjęła program z anteny.
To był koniec kariery telewizyjnej Judy. Na razie.
Szanowni państwo, mówi Jack Cullen z Seattle.
Powitajmy Judy Garland,
która właśnie pokazała mi język.
Bo zaraz zaczniemy od nowa.
-Witaj. -Cześć. Miło mi.
Mnie również.
-Jutro zagrasz w Vancouver. -Zgadza się.
Organizowałem występy. Przykładałem się do tego.
Moja mała diwa niechętnie odwiedzała małe miasta.
Musiałem starać się o wyjątkowe angaże.
Nie wystarczali jej oddani fani.
Nie podlegała ubezpieczeniu. Musieliśmy sami finansować
i promować spektakle.
Czasami źle się czuła po zażyciu tabletek
i nagle oznajmiała...
Nie mogę dzisiaj pracować. Drapie mnie w gardle.
To nie śpiewaj. Ludzie chcą cię zobaczyć.
Powiedz coś śmiesznego. Zagwiżdż. Przywitaj się. Opowiedz dowcip.
Nie ma mowy. Powiedz im, że zwrócimy forsę.
Nigdy nie przejmowała się pieniędzmi.
Miała to gdzieś i nie chciała słuchać o interesach.
DO NAJWSPANIALSZEGO OJCA NA ŚWIECIE
Miała problemy ze snem.
Czasem nie spała do rana i zostawiała mi liściki w całym domu.
Kochanie, źle się czułam całą cholerną noc.
Jest 7.20. Położę się i spróbuję zasnąć.
Nie budź mnie z byle powodu.
Mimo że wielokrotnie wymiotowałam, myślałam o tobie całą noc.
Nieprzyjemnie się tego słucha, ale uwielbiam swojego męża,
więc co poradzisz?
Niech Bóg cię błogosławi, mój Sidzie, za to, że masz w sobie tyle klasy.
Do zobaczenia w ciągu dnia. Z wyrazami dozgonnej miłości.
-Chcecie więcej? -Tak!
Dobra.
JUDY GARLAND WRÓCIŁA DO MIASTA
NOWY JORK, 1956 R.
LONDYN, 1957 R.
OLŚNIEWAJĄCA NOC REWII
WIWATUJCIE NA CZEŚĆ „PANI SHOW-BIZNES”
Rok 1958 rozpoczęliśmy w domu w Los Angeles.
Rozprawiłem się z pracownikami,
ale ktoś nadal dostarczał Judy tabletki.
Urządziła sobie z mojej troski zabawę.
Byłem gliną, agentem, stójkowym.
W trasie mogła kupić od każdego:
od chórzysty, muzyka, fryzjerki, znajomego.
Ale w domu miała ograniczone możliwości.
Pewnego ranka przyszła paczka od Saks Fifth Avenue.
W środku znalazłem nowiutki biały szlafrok
wypchany czerwono-niebieskimi kapsułkami.
Znajomy kupił szlafrok i zaszył w podszewce prochy.
Oddał go do sklepu i poprosił o wysyłkę.
Zacząłem szukać ukrytego towaru
w szafach, pod dywanami, za zasłonami.
Tabletki były wszędzie, ukryte w paczkach od papierosów.
W proszku do kąpieli było mnóstwo sekonalu.
Judy odcięła się ode mnie, więc musiałem nią wstrząsnąć.
Postanowiłem urządzić farsę, że wyprowadzam się z domu.
Zostawisz dzieci? Idź, łajdaku.
Chcesz tego? Odchodzę.
Mam to w dupie. Spadaj.
Idź sobie.
Wynająłem pokój w hotelu przy Wilshire Boulevard
i nazajutrz gazety pisały, że rozwodzę się z Judy.
Mój adwokat stwierdził, że mógłbym zakończyć małżeństwo
i zacząć nowe życie. Nie rozumiał.
Kochałem Judy i nie chciałem od niej odchodzić.
SID LUFT I JUDY GARLAND
ZNÓW WYGLĄDAJĄ NA SZCZĘŚLIWYCH
Co chcecie usłyszeć?
Pod koniec 1959 roku zamykaliśmy tournée operowe,
które udanie rozpoczęło się w The Met.
Judy była w kiepskiej formie.
Załatwiłem jej opiekę medyczną.
Sprowadziłem znajomego lekarza, żeby dyskretnie postawił diagnozę.
Powiedział, że Judy nie była otyła, tylko wzdęta.
Jej ciało było wypełnione toksynami.
Wymagała natychmiastowej hospitalizacji.
W każdej chwili mogła zapaść w śpiączkę.
W drodze do szpitala
chciała zatrzymać się w hotelu, żeby zamówić potrójną wódkę i wodę.
Odłóż ten kieliszek! Masz chorą wątrobę.
Wykończysz się.
Albo się napiję, albo nie pojadę do szpitala i zapiję się na śmierć.
W końcu pojechała, ale z drinkiem w ręce.
Zabieram go, Sid. Zamów sobie, jeśli chcesz.
Jej wątroba powiększyła się czterokrotnie.
Przez wiele dni Judy balansowała na krawędzi życia i śmierci.
Lekarze nie dawali jej większych szans.
Po siedmiu tygodniach doszła do siebie.
Z jej ciała odsączono 20 litrów płynu.
Powiedzieli, że do końca życia będzie inwalidką
i że nie będzie mogła pracować.
Diagnoza, której nadspodziewanie zaprzeczyła.
Pół roku później nie wyglądała na inwalidkę.
Wyszła ze szpitala
i poleciała do Anglii, żeby nagrywać dla Capitol Records.
Kochanie, tęsknię za tobą.
Bez ciebie to już nie jest ten sam Londyn.
Pozbyli się z ulicy wszystkich koni.
To tak, jakby usunąć tramwaje z San Francisco.
Mieliśmy nerwową konferencję prasową z podłymi pismakami.
Wynik? Taki jak zwykle. Korpulentna, ale szczęśliwa.
ZADOWOLONA STARSZA PANI LAT 38
Pieprzyć ich!
Ciężko pracowałam.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Pojawiły się sukcesy, porażki, zmęczenie, nadwaga, niedowaga,
łzy, śmiech. Gdybym poważnie do siebie podchodziła,
umarłabym dawno temu, a chcę jeszcze pożyć.
Nie spotkałam ludzi, z którymi chciałabym umrzeć.
Kiedy przyjdzie na mnie kolej, chcę dostać kolejną szansę.
Nie zamierzam się wypisywać.
Nie poddam się tak łatwo.
Tak czy inaczej, pokonamy to.
Pewnie, że tak.
Zabrałem dzieci do Londynu. Judy występowała tu i tam,
ale kończyły się nam fundusze.
Przestaliśmy zarabiać.
Brakowało pieniędzy na spłatę hipoteki w Mapleton,
na edukację dzieci
i na rachunki za leczenie z ostatniego półrocza.
Żyliśmy ponad stan.
Freddie Fields wpadł do Londynu i zaprosił Judy na lunch.
Ten przebiegły, zdeterminowany i dobrze ubrany facet
właśnie zakładał
własną agencję talentów w Nowym Jorku.
Wszedł w układ z marnym artystą, kolegą po fachu Davidem Begelmanem.
Fields miał zaledwie kilku klientów i zainteresował się Judy.
-Cześć, Sid. -Cześć.
GŁOS FREDDIEGO FIELDSA
-Jak żyjesz? -Dobrze.
Szczerze mówiąc, jestem głęboko przekonany,
że najlepszym posunięciem dla jej zdrowia i bezpieczeństwa
będzie powrót do pracy.
-Zgadzam się. -Mówię ci.
Jest w kiepskim stanie, bo nie pracuje.
-Nie wiem, czy to jedyny powód. -Pewnie, że jedyny.
Jej świat kręci się wokół pracy.
To prawda. Od urodzenia.
Bierze wtedy mniej prochów, mniej pije,
nie jest taka poirytowana. Rozumiesz.
Jeśli splajtujecie, nie wiem, co ci pozostanie.
W najlepszym wypadku żona wyląduje w szpitalu.
Fields i Begelman zamierzali udowodnić ludziom z branży,
że Judy była niezawodna i zmotywowana do pracy.
W 1961 roku zorganizowali ambitną trasę koncertową.
W niedzielę 23 kwietna 1961 roku odbył się kolejny występ,
który przeszedł do historii.
JUDY, NAJSŁYNNIEJSZA ARTYSTKA ESTRADOWA
WE WŁASNEJ OSOBIE
NA JEDYNYM KONCERCIE W NOWYM JORKU
23 KWIETNIA O 20.30
SALA KONCERTOWA
Przed każdym koncertem Judy miałem gorączkę.
GŁOS ZAŁOŻYCIELA FANKLUBU JUDY GARLAND
Byłem tak zaangażowany.
W Timesie pojawiła się mała zapowiedź, a bilety rozeszły się w dwie godziny.
Mój Boże.
Przyjechały największe gwiazdy,
żeby napawać się występem Judy razem z nami.
Wielu ludzi widziało jej koncerty w innych miastach.
Mówili: „Zwykle jest tak,
„że fani podbiegają pod scenę, żeby dotknąć Judy,
„ale tak się nie stanie w prestiżowej Carnegie Hall”.
Jednak się stało.
Judy miała wielką siłę,
a jednocześnie była niezwykle wrażliwa.
Uwielbiam tu wracać. Dziękuję.
Kiedy zaśpiewała I Can't Give You Anything But Love,
wydawało się, że wszechświat się zatrzymał
oprócz nucącej Judy Garland.
Nie można nie lubić kogoś, kto patrzy na ciebie i widzi prawdę.
GŁOS TRANS-AKTYWISTY I LIDERA SPOŁECZNOŚCI
Ona to rozumiała.
Dawała homoseksualistom odczuć, że mają swoje prawa
i mogą swobodnie się wyrażać.
Gdy występowała w Carnegie Hall,
nie miała jeszcze tylu zwolenników wśród homoseksualistów,
ale z pewnością wiedziała, że jesteśmy na sali.
Ja też!
Była naszą boginią. Wiedzieliśmy o jej problemach.
Na scenie odradzała się jak Feniks z popiołów.
To oznaczało, że też mogliśmy to zrobić.
Była ważna dla społeczności.
Nie tylko homoseksualnej, była ważna dla wszystkich ludzi.
„DWIE GODZINY ISTNEGO BUM!”
Występowałem na scenie, ale najbardziej ceniłem sobie to,
że założyłem fanklub Judy Garland.
Kocham ją. Nikogo tak mocno nie kochałem.
Wielokrotnie wracałaś na scenę.
Jakieś 185 razy.
-Aż tyle? -Tak.
I...
Tak naprawdę nigdzie nie wyjeżdżałam.
-Zawsze wracałaś. -Za każdym razem.
Sprzedano sto tysięcy kopii albumu Judy at Carnegie Hall
w pierwszych miesiącach po premierze. Judy zdobyła pięć statuetek Grammy,
w tym za album roku.
PROGRAM TELEWIZYJNY 1962 R.
W czasopiśmie Life napisano:
„Judy Garland wzniosła się ponad talent i sławę,
„żeby zostać fenomenem show-biznesu”.
„MOGĘ ŚPIEWAĆ DALEJ”
„Niczym pół drozd, pół Feniks stała się legendą swoich czasów”.
Dzięki!
Czasem mówią źle o Sinatrze.
GŁOS AKTORA ANDREGO PHILLIPE
Ale funduje ludziom zastrzyki.
Daje im szansę. Słyszy się o nim sporo dobrego.
GŁOS SIDA LUFTA
Jasne. A o mnie co słyszałeś?
-Niedobre rzeczy. -Na przykład?
Że zabrałeś jej wszystkie pieniądze.
Że jesteś alkoholikiem.
Stronisz od pracy.
-Tego typu rzeczy. -Od kogo to usłyszałeś?
Judy mi powiedziała, że przywłaszczyłeś jej pieniądze.
-Naprawdę? -Tak.
I przepuściłeś w kasynie.
Jasne.
David i Freddie mówią, że ci odbiło. Ty mówisz, że im odbiło.
Ona mówi, że ci odbiło. Ty mówisz, że jej odbiło.
-Nieprawda. -Wszyscy mówią, że każdy jest świrem.
Czy wy się jeszcze kochacie?
Nie rozumiem tych relacji.
I nikt tego nigdy nie zrozumie.
MAŁŻEŃSKA KŁÓTNIA, SID?
Sid Luft... jest bydlakiem.
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Pokroju tych najgorszych.
Opowiem o nim.
FATUM?
Ulżyło mi, gdy pozwoliłem Fieldsowi i Begelmanowi zająć się karierą Judy,
ale tym samym wbiłem klin między nas. Nasze małżeństwo zaczęło się rozpadać.
Żyliśmy w separacji, kłóciliśmy się o dzieci.
Jeździłem za nią od Nowego Jorku po Londyn.
Ochroniarze, policjanci, detektywi grali role drugoplanowe.
Schodziliśmy się i zrywaliśmy.
Coraz częściej mówiliśmy o rozwodzie.
Nasze życie ciągle się zmieniało.
GŁOS LIZY MINNELLI CÓRKI JUDY GARLAND
Gdybyśmy żyli w jeden określony sposób,
wszystko wyglądałoby inaczej.
Ludzie uważali, że naruszaliśmy normy,
ale żyliśmy na innym poziomie. Jak wszyscy w Hollywood.
Zachowywaliśmy się, jakbyśmy mieli miliony.
Rzadko byliśmy przy kasie. Mama się tym nie przejmowała.
Aby ją zrozumieć, należało sobie uświadomić, że się czegoś nie rozumie.
W Nowy Rok 1963 ogłoszono,
że Judy podpisała największy kontrakt w karierze.
Była to umowa ze stacją CBS o wartości 24 milionów dolarów
na cztery sezony programu rewiowego.
Emitowany obok Bonanzy, najlepszego amerykańskiego serialu,
The Judy Garland Show był ryzykownym przedsięwzięciem.
Gdy zapytano mnie, czy chcę to prowadzić...
WIELKIE RYZYKO GARLAND
WSPÓŁPROWADZĄCY
...odparłem: „Poważnie? Przecież ona się nie pojawi”.
GŁOS PRODUCENTA THE JUDY GARLAND SHOW
Stacja z wielką ostrożnością zatrudniła zarówno Judy, jak i mnie,
bo uważali, że nie można było na niej polegać.
A ona przyszła i dała czadu.
Zaśpiewajmy piosenkę o Chicago.
Studio nie było przygotowane na występy Judy Garland.
Chcieli, żeby grzecznie siedziała i śpiewała ballady.
Nie pamiętam Chicago.
Należało traktować Judy jak wydarzenie,
a nie jak kogoś, komu można rozkazywać.
Powtarzałem: „Judy Garland to artystka występująca na żywo”.
Nie można było jej kontrolować.
-Gdzie? -Chicago!
Trzeba było ją zaakceptować, pozwolić jej być sobą i cieszyć się tym.
GOŚCINNY WYSTĘP LENY HORNE
Judy była jak wir.
Wciągała wszystkich do swojego występu.
GOŚCINNY WYSTĘP ORKIESTRY COUNTA BASIEGO
Muzycy uwielbiali grać dla Judy.
Wszyscy w studiu świetnie się bawili
i byli pełni podziwu dla Judy Garland.
Plotki na jej temat były nieco przesadzone,
a słyszałem ich wiele.
Miała poczucie humoru i była nieprzewidywalna.
Pomylili telepromptery. Nikt nam nie pomaga.
-Cóż. -Dasz wiarę?
-Weźmy na przeczekanie. -Dobra.
Zaczynamy od początku czy nagrywamy za tydzień?
Uwielbiała się śmiać. Można było do niej dotrzeć.
Wystarczyło ją rozśmieszyć.
Mam dreszcze Gdy przystawiam policzek
GOŚCINNY WYSTĘP MARTHY RAYE
Pocałuj mnie.
Dreszcze mi nieznane
Uśmiechnęła się i urok został rzucony
Wiem!
I oto jesteśmy tu razem
A ona wreszcie jest moja
To było prawdziwe oblicze Judy. Do niczego jej nie zmuszałem.
Ja tylko nagrywałem i wierzyłem, że będzie dobrze.
Pewnie dlatego mnie zwolnili.
Zadzwoniła do mnie Judy.
GŁOS PRODUCENTA THE JUDY GARLAND SHOW
Czuła się bezradna.
Poprosiła mnie, żebym przyjechał do Hollywood i ją uratował.
W telewizji musisz się otworzyć,
żeby widzowie mogli dowiedzieć się czegoś o tobie.
-Mówić o zwykłych sprawach? -Jasne.
-Zaczynam. -Dobra.
Bez makijażu wyglądam okropnie. Jestem uczuciowa.
Przestań.
Chrapię i muszę dbać o linię.
I za dużo gadasz!
Nie mówi się takich rzeczy widzom.
-Nie? -Trzeba odzyskać oglądalność.
-Zaśpiewaj Over the Rainbow. -Chwila.
MEDIALNE KŁOPOTY JUDY GARLAND
Ponoć miała za niską oglądalność.
Ciągle ingerowali w formułę programu, żądali zmian.
Nie dogadywałem się z Jimem Aubreyem, szefem stacji,
bo uważałem, że nie szanował talentu Judy.
Należy pozwalać utalentowanym ludziom tworzyć coś wyjątkowego.
Nie można od nich tego żądać.
Wpadłem na pomysł,
żeby Judy zaśpiewała Get Happy z Barbarą Streisand.
Wiedziałem, że to będzie magiczny
i wspaniały moment w show-biznesie.
GOŚCINNY WYSTĘP BARBARY STREISAND
Mój manager David Begelman
powiedział, że nie widzi przeciwwskazań, żebym miała spokojny dom,
była bardzo bogata i co tydzień nagrywała program.
Problem w tym, że Fields i Begelman nigdy nie pozwolili Judy zbić fortuny.
Woleli sami zarobić kilka dolców.
Okazało się,
że David Begelman wielokrotnie defraudował majątek Judy.
Pobierali podwójne prowizje,
robili przelewy na swoje konta, a czasami nawet
płacili Judy równowartość swojej prowizji,
przywłaszczając resztę pieniędzy.
Załatwili program w telewizji, organizowali trasy koncertowe.
Judy była od nich całkowicie zależna.
Opierała swoją przyszłość na sukcesie tamtego programu.
Wpadła w pułapkę. Nie mogła zaryzykować i ich zwolnić.
Wolała odwrócić wzrok i uniknąć ostrej konfrontacji.
Znowu wyszedłem na łachudrę.
Fields i Begelman rozdzielili nas dla własnych korzyści.
W lipcu mnie pogoniła.
TO KONIEC JUDY I SIDA LUFTA
Okradli cię, skarbie.
Zadałaś się z niewłaściwymi ludźmi.
Z niewłaściwymi?
Przez całe życie robiłam interesy z różnymi ludźmi.
Wszyscy są tacy sami.
-Nie do końca. -Przeciwnie.
Dbacie tylko o własny tyłek.
Mylisz się.
Zarabiacie na Judy Garland.
Nie ja.
Jasne.
-Nie możesz się wyplątać. -Odszedłem.
Nieprawda.
Zwykle kończymy ten radosny show
bardzo smutną piosenką.
Nie widzę powodu, żeby łamać tę zasadę.
Spróbujmy...
Właśnie!
-Cześć, Sid. -Cześć, Hunt.
GŁOS LUFTA I STROMBERGA
-W porządku? -Tak.
-Widziałem wczoraj Judy. -Jak się czuje?
-W windzie. Raczej normalnie. -To dobrze.
Ale to było wczoraj.
To wymknęło się spod kontroli, Sid.
Ona nie jest sobą.
Chyba jest, skoro tak się wydziera.
Nie można jej winić.
Nie będziemy się z nią użerać.
Jeśli chodzi o CBS... Mam tu na myśli też Aubreya...
Jasne.
Nie potrzebujemy tej pieprzonej szopki.
One bierze ritalin.
Kiedyś badałem te prochy.
To okropny...
Od tego leku człowiek zaczyna świrować.
To substytut deksedryny o nieco słabszym działaniu.
Ona to łyka jak cukierki.
Szkoda, że przytrafiło się to tobie
i tej biednej, zagubionej dziewczynie.
Wielka szkoda, Sid.
Jest u schyłku kariery.
GŁOSY SIDA LUFTA I ANDREGO PHILLIPE
Zbliża się do końca.
Nieprawda.
Wszędzie jej pełno.
W telewizji daje plamę. Czytałeś choć jedną pozytywną recenzję?
Cóż...
SŁABY DEBIUT GARLAND W TELEWIZJI
-Ona tam nie pasuje. -No nie.
Żadna śpiewaczka nie wystąpi co tydzień.
TO NIE JEST SHOW, TO JUDY
Judy przykładnie stwierdziła...
Szybciej dodzwonię się do prezydenta niż do moich managerów.
To prawda.
Pewnej nocy Judy była przygnębiona.
Bonanza miała większą oglądalność.
Wybaczcie, muszę zacząć od nowa.
Skończyło mi się paliwo.
Postanowiła zadzwonić do Białego Domu. Połączono ją z prezydentem.
Powiedział, że rodzina Kennedych
zmieniła porę niedzielnych posiłków, żeby oglądać Judy.
Dawno nikt jej nie mówił,
że program był świetny.
Zaśpiewała prezydentowi Over the Rainbow.
Cztery tygodnie później został zamordowany. Judy była załamana.
THE JUDY GARLAND SHOW GRUDZIEŃ 1963 R.
Wbrew szefostwu CBS
zaśpiewała Hymn Bojowy Republiki na cześć prezydenta.
Wiedziała, że program będzie anulowany.
Chciała zrobić coś dla kraju,
wyrazić nadzieję w obliczu tragedii narodowej.
Judy Garland, dwudziesty odcinek, ujęcie pierwsze.
W dwudziestym odcinku wreszcie zagrała po swojemu.
Bez marnej satyry. Po prostu śpiewała na scenie.
Znów była na językach.
ŚPIEW JUDY ZAGŁUSZYŁ KŁÓTNIE ZA KULISAMI
Przyciągnęła widzów.
Ale to nie powstrzymało CBS i anulowali program po 26 odcinkach.
Włóż tu jakiś puszek.
JUDY GARLAND SHOW BĘDZIE SKASOWANY W MARCU
PRYWATNE NAGRANIE JUDY
Przez 44 cholernie cudowne,
pechowe, udane,
kompletnie tragiczne i promienne lata
otaczali mnie ludzie, którzy żyli w innej rzeczywistości.
Umiem nie tylko śpiewać.
Nie zawsze muszę śpiewać piosenkę.
Istnieje coś więcej niż The Man That Got Away,
Over the Rainbow, The Trolley Song. Istnieje kobieta.
Śpiewałam. Bawiłam ludzi.
Dogadzałam waszym dzieciom, żonom
i wam, wy sukinsyny!
I cholernie się wściekłam!
Jestem rozgniewana.
Śmiałam się z siebie, gdy powinnam płakać.
Na próżno stawałam na głowie,
żeby uwierzyć w tęczę, ponad którą mogłabym się wznieść.
Co z tego?
SID LUFT PRZEDSTAWIA JUDY GARLAND
Jakie to uczucie, kiedy przez tyle lat jesteś legendą?
Brawo!
Ponoć jestem żywą legendą. Zgadza się?
-Tak. -Czuję się samotna.
Zaśpiewaj dla mnie!
Wszyscy traktują mnie, jakbym była Statuą Wolności,
czymś, co nie oddycha.
Nikt do mnie nie dzwoni, nie zaprasza na kolację.
Wszyscy myślą, że jestem zajęta,
a ja czekam na telefon.
I siedzę obok telefonu.
Jesteś najlepsza, Judy! Kochamy cię!
Kochamy cię, Judy! Jesteś wielka!
Grudzień 1968 roku.
Rozwiodłem się z Judy ponad trzy lata temu.
Miała czwartego męża, z którym się rozwiodła, a potem piątego.
Szedłem do dentysty przy 57. ulicy.
Spotkałem ją. Krzyknęła w moją stronę.
Hej, kolego!
Przypomniał mi się jeden liścik, który mi zostawiła.
Drogi Sidzie, bez względu na to, dokąd podążasz i co nas dalej czeka,
twoje dzieci cię potrzebują, kochają i tęsknią za tobą.
Zawsze będziesz ich ojcem.
Nasze małżeństwo się rozpadło, ale zawsze będę twoją przyjaciółką.
Wtedy po raz ostatni widziałem Judy.
LONDYN, 22 CZERWCA 1969 R.
JUDY GARLAND UMIERA W WIEKU 47 LAT
MĄŻ ODNAJDUJE W DOMU MARTWĄ JUDY GARLAND
TABLETKI ZABIJAJĄ JUDY „NIEOSTROŻNE PRZEDAWKOWANIE”
TŁUMY NA POGRZEBIE JUDY
OKOŁO 20 TYSIĘCY OSÓB ŻEGNA JUDY
GODZINAMI CZEKAJĄ W KOLEJCE, BY ZOBACZYĆ CIAŁO TĘCZOWEJ DZIEWCZYNY
Ona jest wiecznie żywa. Wciąż żyje.
Nigdy nie umrze
i wydaje mi się, że nie dowiemy się o niej wszystkiego.
CMENTARZ ZAKŁAD POGRZEBOWY
Ona jest dla mnie cudowną mozaiką.
Jesteśmy przyjaciółkami Dorotki.
Nie ma to jak w domu.
KU PAMIĘCI TOTO
Mamy wyjątkowy wieczór,
ponieważ dzisiaj są urodziny Judy Garland.
Dziś mija rocznica ujawnienia
nowego miejsca spoczynku Judy.
Leży na cmentarzu Hollywood Forever.
Ona tu jest.
Judy zawsze mnie pociągała.
Była uosobieniem nadziei.
Jej muzyka jest ponadczasowa.
Ona była niepowtarzalna.
Borykała się z problemami, ale wiele z nich rozwiązała.
Kto nie chciałby wznieść się ponad tęczę?
Wierzyła w ludzi.
Kochała też homoseksualistów.
Za kilku wyszła.
Wszystkiego najlepszego, Judy. Kochamy cię.
Bez zbędnych ceregieli
zapraszam na Czarnoksiężnika z Oz z Judy Garland. Miłej zabawy.
Też czułeś,
że żyliśmy w małym wszechświecie, w którym tylko my istnieliśmy?
Napisy: BTI Studios Tłumaczenie: Bartosz Ostrowski